حالا که بعد از یک هفته خیلی بهترم، بیشتر از قبل فهمیدم چقدر سلامتی نعمت بزرگیه. ما معمولاً تا وقتی بدون درد از جامون بلند می‌شیم، راه می‌ریم و زندگی عادی‌مون رو می‌کنیم، متوجه ارزشش نیستیم.

این چند روز برای من یه یادآوری ساده بود؛ اینکه بعضی از بزرگ‌ترین نعمت‌های زندگی، همون چیزهایی هستن که هر روز داریم و بهشون فکر نمی‌کنیم. 💙

چایی آتیشی دم کردم، ناهارم هم ساده و خوش‌مزه بود: گوجه، خیار، پنیر و سبزی تازه. وسط راه هم کلی قارچ، ریواس و سبزی‌های کوهی پیدا کردم و آوردم.

مسیر پر بود از لاک‌پشت، کبک و سنجاب. هوا اون‌قدر تمیز و سبک بود که راحت می‌شد نفس کشید؛ انگار اکسیژن خالص بود. خسته شدم، ولی واقعاً می‌ارزید.

جای همتون خالی 💚

ولی وقتی آخرین بازدیدها رو دیدم —اون سکوتِ پشت اسم‌ها— ذوقم کور شد.

فکرشو بکن، اینترنت آزاد چیه؟ یه چیز ساده، یه پنجره کوچیک به دنیا، ولی همینم ازمون گرفتن…

گاهی فکر می‌کنم چرا ما هرچی میشه بهش عادت می‌کنیم! یعنی بدترین شرایط ممکن هم باشه بازم صدامون در نمیاد؟

مرز بین دوست داشتن و عشق واقعی کجاست؟ 

گاهی وقت‌ها دلتنگی، وابستگی یا اهمیت دادن زیاد رو با عشق اشتباه می‌گیریم. ولی وقتی رابطه تموم می‌شه، متوجه می‌شیم که اون حس، بیشتر شبیه عادت بوده تا عشق واقعی.

به نظرت چطور می‌شه این دو تا رو از هم تشخیص داد؟ تجربه‌ای داشتی که فرقش رو حس کرده باشی؟

اینجا کسی دنبال اخبار جنگ و اعصاب‌خوردکنی‌ها نیست. آدم یه نفس عمیق می‌کشه و انگار فکر و خیال‌ها یه کم عقب می‌رن.

کاش زودتر خودمو رسونده بودم اینجا… جای همتون حسابی خالی 💙

الان دقیقا یک و نیم ساله دارم میرم :)) نمیشه که نمیشه..