بعد از مدتها تونستم چند دقیقه به تلگرام وصل شم… اولش ذوق داشتم، حس آزادی، حس وصل بودن به آدمها!
ولی وقتی آخرین بازدیدها رو دیدم —اون سکوتِ پشت اسمها— ذوقم کور شد.
فکرشو بکن، اینترنت آزاد چیه؟ یه چیز ساده، یه پنجره کوچیک به دنیا، ولی همینم ازمون گرفتن…
گاهی فکر میکنم چرا ما هرچی میشه بهش عادت میکنیم! یعنی بدترین شرایط ممکن هم باشه بازم صدامون در نمیاد؟